Hokjes, vakjes…

Hokjes vakjes, we stoppen iedereen in hokjes vakjes, als ze anders zijn dan wij!’

Een kinderliedje van Elly en Rikkert wat de afgelopen tijd vaak in mijn gedachten kwam. God heeft ieder mens uniek en anders gemaakt, we hebben allemaal onze eigen voorkeuren en voelen ons veilig en op ons gemak bij de mensen die hier het beste bij passen. God heeft ons met een reden allemaal zo bijzonder en uniek gemaakt en juist het samenwerken met mensen die voor je gevoel minder goed in jouw hokje passen en waar je jezelf misschien in het begin onzeker bij voelt, kan heel leerzaam zijn. We vergeten zo snel dat we juist zoveel leren van mensen met  andere gewoontes en belevingen. Omdat deze gewoontes niet matchen met onze gewoontes stoppen we ze liever in een ander vakje, dan dat we ermee samen werken. Het lijkt wel of juist christenen dit een heel moeilijk punt vinden en ik moet eerlijk zeggen dat ik ook over mezelf spreek. Het kan zo lastig zijn om je te verplaatsten in een ander en elkaar te blijven zien als broers en zussen van dezelfde Vader, hoe verschillend onze gewoontes er ook uitzien. Ik geloof dat Hij ons allemaal met zoveel liefde en nauwkeurigheid heeft gemaakt, juist met onze verschillen en dat Hij evenveel van iedereen houdt.

Het is zo makkelijk om te oordelen over onze broers en zussen en te geloven dat alleen onze manier de juiste is.

god-doesnt-fit-in-a-box

Terwijl ik hierover nadacht zag ik vanmorgen bovenstaand plaatje langskomen. We hebben vaak het idee dat God alleen in ons vakje past en niet in het vakje van de buurman. God wil niks liever dan in elk vakje passen, maar is het niet wat klein gedacht? Onze grote Almachtige God, de schepper van alles in ons universum is niet in een hokje te stoppen, dat zou simpelweg niet passen. Ik geloof dat Hij overal aanwezig is en overal geniet van onze manieren en gewoontes om Hem groot te maken. Hoe ver onze verschillen ook bij elkaar vandaan liggen, of we in een kerk zitten waar we God aanbidden op hele noten of met een band, met gevouwen handen of gestrekte armen, daar geniet God allemaal van. Hij heeft net zo goed de organist talenten gegeven om muziek te maken, als de drummer in de band op het podium. Laten we stoppen met ons druk te maken over details, maar ons verenigen als broers en zussen van dezelfde Vader. Hij houdt van ons zoals we zijn, geniet van de manier die je gewent bent, maar geef anderen ook de vrijheid om te genieten zoals zij het gewent zijn, zonder oordeel, maar in liefde als broers en zussen naast elkaar.

‘Alles is uit hem ontstaan, alles is door hem geschapen, alles heeft in hem zijn doel. Hem komt de eer toe tot in eeuwigheid. Amen.’ Romeinen 11:36

Ik wil leren van jou en in liefde naast je wandelen, wil jij dat ook?

mrs-thankfull-signuture

 

3 gedachten over “Hokjes, vakjes…

  1. Mooi. Ik zeg wel eens dat al die verschillende kerken wel een stukje mozaïek zijn van wie God is. We zouden samen een prachtig raam kunnen vormen wanneer we wat meer voor elkaar open zouden staan. De vorm van ons geloof hoort niet een heilig huisje te zijn, maar een bouwsteen voor een groter geheel.

  2. Zou het mogelijk zijn die goddelijke diversiteit ook over de muren van het christendom heen te tillen? Sommige christenen zijn geneigd anderen te willen veranderen en schieten daarmee in respect tekort.

Geef een reactie